Vrijdag 6 augustus - Flipper

Vandaag was het wederom een grote dag. Dit keer echter niet voor Joep, maar voor Michelle. Vandaag ging ze een van haar dromen waarmaken, namelijk zwemmen met Flipper (en zijn/haar familie). Hier had ze al een aantal dagen naar uitgekeken en ‘s morgens stond dan ook alles in het teken van het klaarmaken voor deze grote gebeurtenis. Nadat Joep na een tijdje ook opgestaan was, was het tijd om terug te rijden naar Key Largo, waar het zou gaan gebeuren. Nadat we hier net op tijd aankwamen kon Michelle direct aansluiten voor de briefing en uitleg over de dolfijnen. Joep zijn tijd was gekomen om de foto en videocamera scherp te stellen.



Na de uitleg was het dan eindelijk zover, Michelle mocht het water ingaan met haar schatjes. Het ging om een moeder en dochter dolfijn die samen ervoor gingen zorgen dat Michelle haar droomdag kreeg. Nadat Michelle het water had betreden was het al direct bal. De dolfijntjes konden het niet laten om direct te gaan spelen en stoeien. Dit hielde ze ook ongeveer 20 minuten vol, waarin ze allerhande trucjes lieten zien die Michelle zichtbaar HAPPY maakte (zie foto’s). Na deze 20 minuten was het echter tijd om afscheid te nemen van de flippers en zo gezegd zo gedaan. Toen we echter bij de auto terugkwamen wachtten ons een vervelende verassing. Een deuk in onze achterbumper...(ondanks need for speed en andere activiteiten ZEKER NIET onze schuld!). Wij schrokken hiervan en hadden even een BAALmoment. Na een bezoekje aan het verhuurbedrijf waaruit bleek dat het ons niets zou kosten waren wij weer op ons gemakje. De avond zorgde nog voor een goed en gezellig einde, waarna we lekker gingen slapen (nah jah, dat gingen klopt niet helemaal, aangezien ik dit nog dezelfde avond typ :P).

Donderdag 5 augustus - We’re in Miami, *****!!

Na al dat gerelaxt van de vorige dag, gaan we vandaag de weg weer op richting onze laatste “rustplaats” hier aan de oostkust, MIAMI! Maar eerst zijn we een stop gaan maken in Key Largo om daar een reservering te maken om de volgende dag met dolfijnen te gaan zwemmen. Na dit gedaan te hebben en al een blik geworpen te hebben op de dolfijnen werd het dan toch tijd om door te rijden naar een van de grootste feeststeden ter wereld. Vanaf de brug werd de skyline al duidelijk en onze nieuwsgierigheid groter. Eenmaal bij het hotel aangekomen konden we heel decadent onze sleutel van de auto afgeven en werd deze netjes voor ons geparkeerd in de hotelgarage. Onze kamer, nou ja... suite is schitterend en we hebben mooi uitzicht op het strand. Aangezien de rit naar Miami vrij veel tijd in beslag heeft genomen, heeft de rest van de dag alleen nog bestaan uit het zoeken van een restaurantje. Zo zijn we uitgekomen op Ocean Drive en hebben we onze ogen uitgekeken. Niet alleen qua mensen, maar vooral qua auto’s, de hele (voorheen) krooijmans garage kwam voorbij Ferrari, Porsche, Maserati, Lamborgini....en al het andere mooie! Na deze mooie belevenis was het tijd om zelf te gaan dromen van dit soort auto’s.

Woensdag 4 augustus - Relaxing at the Keys

Op deze prachtige woensdag in de VS hebben we eigenlijk maar 1 ding gedaan........en dat is samen te vatten in een letter......ZZZZZzzzzzZzzzzZZZZzzzzzZzzzzz........
Heel de dag stond gewoon in het teken van ontspannen. De wekker was niet gezet en rond 11 uur stond het ontbijt pas klaar. In Key West is er wat gewinkeld en de rest van de dag heeft bestaan uit het relaxen bij het zwembad of voetbal volgen op de laptop.
Na zonsondergang is er nog een bezoek gebracht aan het zuidelijkste puntje van de VS om daarna weer lekker het bed op te zoeken.

Dinsdag 3 augustus - Grote dag

Dit jaar viel het dus op de dinsdag. De verjaardag van Joep, die dit jaar al 24 kaarsjes mocht uitblazen. Voor deze dag geen speciale activiteiten of wat dan ook gepland....gewoon een normaal dagje in de States. Na ‘s morgens eerst de vele felicitatiesmsjes gelezen te hebben (die hier ‘s nachts binnen kwamen, waarvoor dank :P) konden we onze spullen pakken om ons naar het ontbijt te begeven. Dit ontbijt bestond voor de verandering weer eens uit fruit en yoghurt. Dit omdat wij niet de types zijn voor gebakken aardappelen etc. in de morgen. Na het ontbijt was het tijd om ons naar de boot te gaan begeven voor een volgend avontuur in de wildernis. Vandaag gingen we namelijk snorkelen bij het koraal van de florida key’s. Met een man of 40 voeren we op een boot richting het koraal en daar konden we na een korte uitleg het water in. Dit was een hele speciale ervaring die ons hele mooie ontmoetingen heeft opgeleverd met de meest uiteenlopende visjes, die allerhande kleuren hadden! Na een goed 1.5 uur gesnorkeld te hebben was het goed geweest en voerren we terug naar de haven. Na een korte opfrisbeurt in het hotel was het tijd voor ons om naar het meest zuiderlijke punt van Amerika te gaan, namelijk Key west. Op dit laatste eiland van de keys aangekomen checkten we in bij ons laatste hotel voor Miami en hebben we rest van de middag eigenlijk...uhm niets meer gedaan. In de avond nog even getoast op joeps verjaardag en de dag was alweer voorbij.

Maandag 2 augustus - Op naar de Alligators

De dag voor de grote dag beloofde een spannende te worden. Na ons stapavondje van de avond ervoor zijn we fris en fruitig opgestaan om op tijd naar de Everglades te gaan. Vanuit het hotel hadden we wat aanwijzingen gehad waar we het beste heen konden gaan, dus zijn we vanuit Naples naar Everglades City gereden om hier met Speedy Johnson’s op een Air Boat te stappen en tussen de mangroven door te scheuren. Naast schitterende uitzichten en vogels waren we natuurlijk naar een ding echt op zoek, Gators! Tegen het eind van de tour was het dan eindelijk zo ver. In de buurt van een gezonken speedboat hebben we er eindelijk een gezien, Schnappie! Nadat Joep zijn kunsten heeft laten zien als een echte Steve Irwin (helaas geen camerabeelden mogelijk) was het weer terug de auto in. Na onze tocht door de Glades besloten dat we deze dag verder zouden rijden naar het eerste eiland van the keys, Key Largo. Vanwege het feit dat het eiland niet veel breder is dan de Napoleonsbaan, met aan weerszijden water, was er geen sprake van een dorpskern en hebben we randomly een hotel uitgekozen. De rest van de dag bestond verder uit het uitrusten aan ons prive strandje en een hapje eten.

Zondag 1 augustus - Toch niet in Italië!

Doordat we onze auto de laatste dagen goed op de staart hadden getrapt hebben we onszelf de luxe weten te creëren dat we een dag over hebben op ons programma. Voor een leuke invulling van deze dag zijn we de compleet andere kant van florida opgereden. Zo zijn we terecht gekomen in Naples (dus niet in Italië) om daar van de mooie stranden en het lekkere eten te genieten. De dag bestond eigenlijk voornamelijk uit rijden en daarna uitrusten in ons hotel (met jacuzzi!!!!!). Toen de avond begon te vallen zijn we wezen eten bij een lekker restaurantje met, volgens Michelle, lekkere cocktails. Na een strandwandeling zijn we terecht gekomen in de Irish Pub (met weer lekkere cocktails). Toen we hier ook nog andere reizigers tegenkwamen die nog verder zouden gaan met drinken in een ander kroegje waren wij niet heel moeilijk over te halen en zo kwamen we terecht in een of andere kroegje in Naples alwaar het vocht goed stroomde. Toen we het welletjes vonden hebben onze nieuwe amerikaanse vrienden ons thuis afgezet (alwaar we nog even aan de politie moesten uitleggen waarom we waren afgeslagen waar dat niet mocht). Eenmaal in het hotel heeft joep zijn standaar ritueel uitgevoerd na het drinken, namelijk in een diepe slaap vallen. Gelukkig voelde Michelle zich ook zo goed thuis in het hotel dat ook zij haar ritueel durfde uit te voeren en na een korte break eindelijk kon gaan slapen. Al met al een goede avond :P

Zaterdag 31 juli - De wereld van de Zee

De tweede dag in Orlando besloten we om naar een pretpark te gaan. Hierbij hadden we drie opties voor onszelf: Disney World, Universal Studio’s en Seaworld. Zoals de titel van dit stukje waarschijnlijk al verraadt hebben we gekozen voor Seaworld. Dit omdat we hier een combinatie hadden van de verschillende aspecten van een pretpark. Ze hebben hier achtbanen, dieren en rustigere attracties gemengd zodat er voor iedereen iets leuks is en zodoende konden wij er een leuke dag van maken. Dit was het idee en dit is ook zeer zeker gelukt. We hebben de dag eigenlijk grotendeels opgedeeld in 3 gedeeltes. Het eerste gedeelte bestond uit het testen van de achtbanen, die zeer zeker indrukwekkender waren dan de gemiddelde achtbaan in Nederland. Het tweede deel was het bekijken van de verschillende zeedieren in het park, zoals de dolfijnen, pinguins, ijsbeer, orka en natuurlijk de alligators. Deze dieren verschilde niet zo gek veel van dezelfde in Nederland :) maar ze aankleding van sommige verblijven waren zeer zeker de moeite waard. Ook het voeren en trainen van de dolfijnen was heel mooi en leuk om te zien. Het derde en laatste (en rustigste deel) van de dag was de show met dolfijnen en walvissen. Deze spectaculaire show was groots opgezet en heel mooi om te zien. Na de show hadden we het door de constante warmte wel gehad voor deze dag en zijn we terug gekeerd naar ons hotel om ons daar lekker op te frissen en wat te gaan eten.

Vrijdag 30 juli - Cape Canaveral

De laatste vrijdag van de maand, de dag dat wij vertrokken richting Orlando. De stad die bekent staat om zijn pret/amusementsparken. Wij vertrokken redelijk vroeg in de ochtend vanuit Jacksonville. Door deze reis lieten we hillbillyland achter ons en gingen we echt langs de kust reizen. De weg naar Orlando was er weer een met kapotte banden (nog steeds niet bij ons gelukkig) en veel kilometers. Doordat we rond het middaguur al in Orlando zouden aankomen besloten we om deze dag ook al naar een attractie te gaan. Dit werd Cape Canaveral, voor de ruimtevaartspecialisten, dit is het gebied waar de NASA haar raketten en spaceshuttles afschiet naar de maan.

Zoals het de Amerikanen betaamt hebben ze ook hier een echt pretpark van weten te maken. Zo hebben wij een mooie rondrit over de verschillende complexen gehad en zo de plaatsen gezien waar ze spaceshuttles gebouwd, vervoerd en afgeschoten worden. Daarbij hebben we ook nog enkele films gezien over de geschiedenis van ruimtevaart en heeft Michelle haar droom waar weten te maken. Ze staat op de foto met een echte (nah jah soort van....) astronaut!

Donderdag 29 juli - Terug naar de kust

Vandaag was de dag dat we de bergen achter ons zouden laten om de weg naar de kust te vinden. So goodbye Hippie City, Asheville en back to the highway. Onze reis zou vandaag weer 7 uur in beslag nemen, dus bleef er weinig tijd en energie over om nog andere dingen te ondernemen. Eveneens als bij eerdere reisdagen, kwamen we weer bijzondere aangezichten tegen op de weg, zoals honderden stukken kapot gereten banden (een klapband is een normaal fenomeen in the US) welke zorgvuldig ontweken dienden te worden. Maar daarnaast ook vrachtwagens waar de lading vanaf vloog (aardappels en stukken ijzer) en waar we blij waren om er voorbij te rijden. Vandaag was onze laatste stop Jacksonville, waar we wederom op zoek gingen naar een hotel. Die avond hebben we bij een restaurant, met een mooi uitzicht over de rivier, gegeten. De dag had ons beiden uitgeput, dus time to hit the bed!

Woensdag 28 juli - We gaan op berenjacht

Na ruim 1.200 kilometer gereden te hebben was het vandaag eindelijk te zo ver, de Smokey Mountains! We zijn de dag vroeg begonnen, want we hebben een hike op de planning staan vandaag, welke of hoelang was nog onbekend. Om deze vast te leggen, zijn we eerst naar Gatlinburg gereden om daar in het visitors centre te vragen naar mooie routes.
We hadden in gedachten een waterval te bezoeken, waar er enkele van zijn in het gehele park. Een daarvan bleek behoorlijk druk bezocht te zijn, en vanwege het feit dat we geen zin hadden in file wandelen, kozen we voor de langere en rustigere tocht naar de Rainbow Falls. Deze tocht, 5.4 mile in totaal, ging dwars door het woud, langs het water en into bearcountry. Van tevoren is overal al aangegeven dat er een mogelijkheid is dat je beren tegen kan komen en natuurlijk wat je dan moet doen. Met dit in ons achterhoofd, was het natuurlijk behoorlijk spannend en waren we overal aan het kijken of we er een zouden zien. (Helaas?), we zijn geen beren tegengekomen, maar op on the top, was de waterval prachtig om te zien. Het waren geen Niagara Falls, maar het feit dat we hiervoor helemaal naar boven waren geklommen, was al rewarding genoeg.
Nadat Joep nog een laatste klim had gemaakt om wat mooie kiekjes te nemen, vonden we het tijd de terugweg in te zetten. Nog geen 10 minuten onderweg sloeg het weer om en begon het te stortregenen wat de tocht naar beneden niet gemakkelijker maakte. Toen we het eind van ons pad bijna bereikt hadden kwam het er van dat, mede dankzij schoenkeuze, Michelle viel. Schade viel achteraf gelukkig allemaal mee, een licht opgezwollen enkel, maar volledig onder de modder. Eenmaal bij de auto aangekomen, volledig doorweekt door de regen, hebben we ons snel even omgekleed. Dit weer zorgde er mede voor dat we deze dag niet naar het hoogste punt zijn gereden, maar na onze hike ervoor kozen naar Asheville te rijden, waar we de nacht door zouden brengen. Dit hippie stadje zorgde voor wat nieuwe energie en het etentje in the local bar met local live music was een mooie afsluiter van de dag.

Dinsdag 27 juli - Crossing Hill Billy Country

Vandaag stond volledig in het teken van reizen, simpelweg van A naar B komen. De Smokey Mountains zijn nog een behoorlijk aantal kilometers rijden, maar we hebben geprobeerd zo ver mogelijk te komen. Daarom hebben we gekozen om vanuit Morgantown naar Morristown te rijden. Dit plaatsje ligt zo’n uur van de Smokey Mountains vandaan en leek ons wel een mooie stop.
Gedurende de uren in de auto, was vooral het landschap dat ons in z’n greep had. Groen zo ver al het oog kon kijken, tot aan de horizon. Bij een look out point, moesten we dan ook gewoon even stoppen om te genieten van al dat moois.
Voor de mensen die al eerder door Amerika heen hebben gereisd zullen ons vast begrijpen, maar wat een apart volk op de weg en vreemde regels. Borden zoals: $25.000 fine for littering, kwamen geregeld voorbij. Of auto’s die zonder nummerbord rijden. Links of rechts inhalen, het maakt hier niet uit! En het feit dat we ons hier onder de Hill Billy’s begeven werd zeer duidelijk toen we een parkeerterrein op reden en een paard geparkeerd stond op de invalideparkeerplaats...
Het stadje dat we gekozen hadden, bleek uiteindelijk niemandsland te zijn, waar de enige business het verkopen van tweedehands pick-ups en trucks was. Om maar op het bekende af te gaan, hebben we hetzelfde soort hotel gekozen als de twee dagen ervoor. Morgen zullen we dan eindelijk echt de bergen in rijden!

Maandag 26 juli - “Maid of the Mist”

Op tijd de wekker gezet voor de eerste de beste plaatsen op de boot om de Niagara Falls te gaan bekijken. Omdat we pas om 11 uur hoefden uit te checken, hebben we de koffers nog fijn even op de kamer laten staan en zijn bepakt met videocamera en spiegelreflexcamera op pad gegaan. Om kwart over 9 stond onze boot klaar om ons richting de watervallen te trotseren, maar eerst onze schitterende poncho’s aan (“spatgevaar”)! Even charming zo als we natuurlijk zijn.
Gisteravond, vanaf de brug, waren de watervallen al indrukwekkend, maar het water komt pas echt op je af vanaf het moment dat we voet hebben gezet op de boot. De Horseshoe Falls, aan de Canadese kant, waren vanaf de brug nauwelijks zichtbaar, maar hebben ons nu al hun kracht en glorie getoond. In een woord, schitterend!
Na dit prachtige spektakel hebben we onze koffers opgehaald uit het hotel en zijn wederom in de auto gestapt. Op het programma zou Pittsburgh staan, echter waren we van mening dat hier weinig te zien zou zijn en dat we beter een stuk verder zouden kunnen rijden. Daarom hebben we gekozen in Morgantown te stoppen. Na 5,5 uur reizen een hotel gezocht in een stadje waar verder vrij weinig blijkt te doen. Straks nog even een restaurantje op zoeken en verder zal er vanavond vrij weinig gebeuren. Morgen verder rijden richting de Smokey Mountains!

Zondag 25 juli - Het water valt

Na alle dagen wandelend of met de trein reizen afgelegd te hebben was het vandaag eindelijk zover. We konden beginnen aan de tour die we zouden gaan maken met de auto. Onze auto zou voor ons klaar staan op Union station in Washington. Omdat we vandaag ruim 700 km zouden gaan rijden besloten we om op tijd op te staan om rond half 8 de taxi te kunnen nemen naar het autoverhuurbedrijf. Zo gezegd, zo gedaan...rond kwart voor 8 stonden we op het station om onze bolide op te halen. Ons was beloofd dat we een echte chevrolet zouden krijgen (oftewel een Daewoo), maar het is uiteindelijk een Hyundai geworden.



De koffers paste perfect achterin, wat onze voornaamste zorg was, dus dat is wel handig en we starten onze reis naar het kleine stadje Niagara Falls, bij de gelijknamige watervallen. Na een lange maar wel leuke reis door Amerika zijn we rond 4 uur ‘s middags aangekomen in Niagara. Een mooi klein dorpje met eigenlijk zowat alleen maar hotels. Doordat de keuze zo reuze was zijn we maar naar het eerste beste hotel gereden. Dit was het Holiday Inn. Hier bleek direct plek te zijn en dus nog voor het vogeltje in de klok 5 keer hoefde te fluiten waren we al onder de pannen.

Nadat wij ons even opgefrist hadden zijn we op ontdekking gegaan in Niagara. Hierbij hebben we er eerst heerlijk gegeten in het plaatselijke Hard Rock Cafe. Dit was zeer goed te doen en met een vol, maar voldaan gevoel liepen, we verder naar de imposante watervallen. Deze zeer mooie watervallen hebben we toen uitgebreid vastgelegd op foto en film.





Toen we echter weer op het punt stonden om naar het hotel te gaan kregen we te horen dat de watervallen in de avond fraai verlicht zijn en dat er in het weekend (dus ook vandaag) vuurwerk afgeschoten wordt. Wij hebben er toen voor gezorgd dat we de camera’s volledig opgeladen in de aanslag hadden toen het spektakel begon. En het was zeeeeeeeeeeeeer zeker de moeite van het wachten waard. Het was werkelijk een prachtig gezicht dat wij iedereen van harte kunnen aanbevelen!

Zaterdag 24 juli - Arlington

De dag voordat we onze reis met de auto verder zullen zetten, hebben we besloten het rustig aan te doen en lekker uit te slapen. Dit is mede mogelijk, doordat er weinig op het programma staat. Ons eerste bezoek van de dag is aan de Arlington Cemetery, waar onder andere John F. Kennedy begraven ligt, tussen duizenden andere gesneuvelde militairen. De vele duizenden witte grafstenen maakten een imposante indruk, waar je wel even stil van werd. Na een aantal uur over de begraafplaats te hebben gestruind, in wederom een zinderende hitte, besluiten we terug de stad in te gaan to grab some lunch en nog een museum te bezoeken. Het Spy Museum had onze voorkeur en daarbij interesse getrokken door alle posters die door de hele stad hangen. Echter waren de kaartjes voor de dag verkocht, waardoor besloten werd om het museum tegenover het spy museum te bezoeken, namelijk ‘The Museum of the History of America’. Helaas wist het niet dezelfde indruk achter te laten als het Holocaust museum van de vorige dag, waardoor we na een uurtje weer buiten stonden. Het weer deed ons besluiten niet verder door de stad te struinen en richting hotel te gaan om daar alvast onze koffer in te pakken en krachten te verzamelen voor de 8 uur, 740 km, durende reis van de volgende dag.

Vrijdag 23 juli - HEET!

Gisteren was een zeer warme dag en zijn we beiden behoorlijk bruin geworden (verbrand), dus vandaag zijn we wat beter uitgerust en volledig ingesmeerd op pad gegaan. Daar waar we dachten dat het gisteren al warm was, well... think again, vandaag was het minimaal 38 graden. Dit warme weer zorgde er voor dat we het een tandje rustiger aan moesten doen bij onze tocht door Washington. Dit kwam mooi uit, want voor vandaag hadden we slechts 2 sights op het programma staan, namelijk het Capitol en het Holocaust Museum.

We hebben deze dan ook in deze volgorde bezocht. We zijn begonnen bij het Capitol. Dit heel mooi gesitueerde gebouw in hartje Washington is zeer zeker de moeite van het bezoeken waard. Het is heel mooi en zeer imposant om te zien. Naast het gebouw is ook het museum zeer indrukwekkend om te zien. Waar in Nederland de politie rondloopt met maximaal een klein pistooltje, staan ze voor het capitol startklaar om je met hun mitrailleur op afstand te houden, maar goed we zullen maar denken dat het nodig is...en niet dat de Amerikanen gewoon paranoia zijn :). Na het bezoeken van het capitol en het verliezen van 10 liter vocht per persoon (zo warm was het) zijn we naar het holocaust museum gegaan.



In het museum hadden ze gelukkig de airco goed aanstaan en kwamen we binnen in een een heerlijk temperatuurtje. Toen we echter bij de eerste tentoonstelling kwamen hadden we het kippenvel over ons hele lichaam staan. Het was een documentaire over het ontstaan van het antisemitisme, met daaruit volgend Nazi Duitsland. Een zeer indrukwekkende tentoonstelling. Na deze tentoonstelling kwamen we terecht in een iets meer actuele omgeving, namelijk massamoorden in de laatste jaren. Ook hier waren zeer indrukwekkende foto’s en films te zien over onder andere Rwanda, Bosnië en Darfur. Dit heeft misschien niet heel veel met de holocaust te maken, maar laat wel zien dat dit soort gruweldaden helaas nog niet tot het verleden behoren.

Na het bezoek aan dit museum zijn we terug gekeerd naar ons hotel om daar een heerlijke duik (voor zover dat mocht) te nemen in ons zwembadje. Hier zijn we nog 2 andere Nederlanders (kindjes ;)) tegengekomen. Hier hebben we ‘s avonds nog gezellig een kaartje mee gelegd, voordat we zijn begonnen aan een welverdiende nachtrust.

Donderdag 22 juli - Oorlogsmonumenten

Donderdag zou onze eerste hele dag in DC worden. We hadden de avond ervoor alvast een programma gemaakt en we gingen vol goede moed tegen een uurtje of 9 op pad. Nadat we eerst een lekker ontbijtje hebben gehad zijn we als eerste naar het bekendste huis ter wereld gegaan, the White House. Nadat we daar met Barack een biertje gedronken hadden hebben we onze weg vervolgt naar het WWO II monument. Dit zeer, zeer indrukwekkende monument was zeker de moeite waard. Bij dit monument worden niet alleen de slachtoffers zoals wij ze kennen herdacht, maar ook de militairen die gesneuveld zijn aan de oostkant (Japan etc.). Dit monument heeft zeker indruk op ons gemaakt. Wat naast het monument ook indruk maakte was de warmte. Het was zeker 35+ graden tijdens onze wandeltocht in DC. Na het monument voor de tweede wereldoorlog zijn we 2 andere zeer indrukwekkende oorlogsmonumenten gaan bezoeken. Het monument voor de Korea oorlog en het monument voor de Vietnamoorlog.

Als slot voor die dag stonden de gedenkplaats voor Abraham Lincoln op het programma. Bij deze gedenkplaats waren er heel veel verschillende fases van het leven van Lincoln te zien. Doordat wij allebei niet precies wisten wat deze goede man heeft gedaan was het een zeer leerzame ervaring, met veel mooie pakkende uitspraken. Na dit bezoek zijn we teruggegaan naar de plaats der ontspanning en koelte....ons zwembad! Dit hebben we weer een hele tijd vol weten te houden waarna we lekker zijn wezen eten bij een zeer goed restaurantje, bistro bistro genaamd.

Woensdag 21 juli - Reizen

Op deze laatste dag in New York en eerste dag in Washington hebben we eigenlijk weinig gedaan. Na het opstaan in de morgen hebben we onze spullen gepakt en nog een laatste blik geworpen op onze hotelkamer in New York...tot ooit. Na het afscheid van het hotel zijn we aan de overkant van de straat het station ingegaan om daar onze trein te gaan halen. De AMtrack richting Washington. De trein die van binnen zeer goed te noemen was bracht ons binnen 3 uurtjes naar Union Station in Washington. Aangekomen op dit prachtige station hebben we een taxi genomen naar ons hotel, het Hilton in Washington. Dit hotel, met een prachtige kamer bracht ons direct waar we aan toe waren...een lekkere “duik” in het heerlijke zwembad (waar je overigens niet de touwtjes mocht raken, duiken, springen, met een balletje spelen, of wat dan ook). Dit hebben we toch wel een paar uurtjes volgehouden, waarna we lekker zijn gaan eten en gaan slapen.

Dinsdag 20 juli - Ghetto?!

Op onze laatste volle dag in New York hadden we een relaxed programma, dachten we. ‘S morgens hebben we dus op ons gemak gedaan en redelijk laat vertrokken. Dit vertrek was in de richting van het station om alvast een treinkaartje te kopen voor de reis naar Washington op woensdag. Dit bleek een makkelijke, maar wel dure opgave. De prijs was een dag voor vertrek namelijk aanzienlijk hoger dan wanneer we van thuis uit hadden gereserveerd. 106 Dollar pp, damn wat miste wij onze OV jaarkaart....maar goed we moeten toch naar Washington. Aangezien we toch op het station waren en er hier een VVV zit, hebben we direct gevraag hoe we bij 2 van de sights van de dag konden komen. Het Yankee stadium in the Bronx en Flushing Meadows tennis court in Queens (daar waar het US open wordt gespeeld). Dit was echter een moeilijke vraag voor het vrouwtje van de VVV, die ons eerst de verkeerde kant op stuurde, maar uiteindelijk wisten we waar we moesten zijn.

Toen we dit wisten zijn we in de metro richting the Bronx gestapt. Naarmate de reis langer duurde, vroegen wij ons steeds meer af of het licht in de metro kapot was, of dat er een andere reden was dat het steeds donkerder werd in de metro....:) we voelde ons in ieder geval niet op ons gemak en hielden de tas goed vast! Eenmaal aangekomen bij het Yankee stadium bleek dat er voor die dag geen rondleiding meer mogelijk was. Toen hebben we enkele foto’s gemaakt en de weg naar Queens ingezet. We gingen eerst terug naar Manhatten, om van daaruit de metro naar Queens te kunnen nemen. In die metro werd het gelukkig niet steeds donkerder, maar kregen we wel het gevoel dat we verdwaald waren en midden in Mexico zaten. Daar aangekomen stapte we uit de metro om het laatst stukje naar het tennisstadion te voet af te leggen. Door een klein foutje in de navigatie aan onze zijde liepen we echter recht een woonwijk, of ja woonwijk, we zeggen het maar gewoon GHETTO in. Hier voelde we ons nog minder op ons gemak dan in the Bronx. Als we het tempo dat wij liepen konden volhouden bij de 4daagse van Nijmegen zouden we iedere dag in een uurtje klaar zijn. Uiteindelijk zijn we toch bij het, ook gesloten, tennis stadion aangekomen. Hier waren de voorbereidingen voor de komende US open al in volle gang.

Op dat moment hadden we even genoeg gezien en gingen we naar het Meatpacking district, alwaar Mie enkele leuke winkels vond. Winkels voor mensen met HELE dikke creditcards. In deze wijk zijn we een winkeltje in geweest, want daar moest je zijn geweest, namelijk de Ed Hardy winkel (als je denkt, huh Ed Hardy, maak je geen zorgen, dit had en heeft Joep ook). In deze winkel had Mie een leuk truitje gevonden, ook nog in de aanbieding, helaas niet in de juiste maat (het leek dan ook een kindermaat!). De andere leuke truitjes in deze winkel begonnen rond de 130 dollar....dus waren we zo uitgekeken. In de avond zijn we voor de laatste keer wezen uiteten in New York en alsof het lot ervoor kiest kwamen we weer uit in een Irish Pub, waar we weer lekker hebben gegeten. De wekker werd hierna voor de laatste keer gezet en de tassen werden klaargemaakt voor vertrek.

Zondag 18 juli - Empire State Building

De wekker mocht dan wel weer vroeg gaan, maar des te beter konden we wennen aan dit nieuwe ritme. Op deze rustige zondagmorgen was er nog relatief weinig te beleven in New York City. Toch was er een reden dat we zo vroeg op waren gestaan en dat was wederom om de wachtrijen te omzeilen, deze keer van het druk bezochte Empire State Building, het hoogste gebouw hier in New York. Je zou zeggen, dit is niet te missen...maar toch, Mies en Joep moesten vragen naar de weg. Eenmaal aangekomen bij het immense gebouw moesten we een kaartje kopen. Hierbij kon je kiezen uit de 86ste verdieping of de 102de verdieping. Bikkels als we zijn gingen wij natuurlijk voor het allerhoogste en dus begon onze weg naar de “top floor”. De weg die niet zo gek lang zou duren, doordat we amper in de rij hoefde te staan en doordat de liften werkelijk omhoog schoten. Het uitzicht vanaf de 102de verdieping was zeer de moeite waard. Je kon heel New York en omstreken zien liggen en je had een overzicht over de stad zoals je dat nooit zult krijgen vanaf de grond en misschien nog wel belangrijker, het was zo hoog dat zelfs Joep geen hoogtevrees meer had.

Terwijl we het Empire State Building achter ons lieten, liepen we verder richting Times Square. Een van de trekpleisters van de stad New York door de vele lichtreclames aan de gevels van de gebouwen. Toen we onder het lopen echter niet verder mochten lopen, bleek dat we midden in filmset terecht waren gekomen. Dit midden op de straat! Toen we later toch op Times Square stonden snapte wij niet helemaal waar alle heisa nu om draaide. Het was zeker een mooi aangezicht, maar ook niet meer dan dat. Op het times square hebben we nog geprobeerd om kaartjes voor de Yankees te kopen die deze middag zouden spelen, maar helaas was het Yankee Clubhouse nog dicht, waarop we besloten om niet de yankees te bezoeken, maar voor een culturele middag te kiezen. Deze culturele middag werd het Guggenheim museum of modern arts. In de collectie heel veel verschillende werken van schilders, fotografen en andere kunstenaars. De weg naar het Guggenheim hebben we helemaal te voet afgelegd door het Central Park. Voor de mensen die wel eens in New York zijn geweest is dit een duidelijk hint dat we HEEL ver gelopen hebben om bij het museum aan te komen. Eenmaal daar aangekomen was het zeer de moeite waard dat we dit stuk gelopen hadden. In het Guggenheim waren kunstwerken die ons zeer aanspraken, maar ook kunstwerken waarvan je dacht, kunstwerk?! ik zal het wel niet zien. Door de lange wandeltocht die de heenweg was geweest besloten we om terug de metro te nemen richting het hotel. Daar aangekomen herhaalde het ritueel van de avond ervoor zich eigenlijk een op een. We hebben even wat genikst, ons opgefrist en daarna weer naar SOHO gegaan om te eten. En ondanks een zoektocht naar een ander restaurant, kwamen we toch weer bij hetzelfde restaurant uit als de vorige dag....en weer was het eten zeer goed!

Maandag 19 juli - Shoppen en Lachen

Voor deze dag hadden we besloten de haan rust te geven. De wekker werd niet gezet en we zouden wel zien hoe laat we wakker werden. Doordat we in de avond niet super laat gaan slapen, viel de tijd van opstaan nog alleszins mee, rond een uurtje of 9. Toen we ons op ons gemak klaar gemaakt hadden voor een nieuwe dag in de stad die nooit slaapt gingen we op pad. Eerste halte van vandaag zou het Grand Central Station zijn. De plaats waar vroeger en ook vandaag de dag nog treinen en metro’s in alle richtingen vertrekken. Het station, heel groot, was van binnen heel anders dan de vele metrostations die we tot vandaag gezien hadden. Helemaal bekleed met marmer en glas in lood ramen. Het was zeker een mooi gezicht.

Na het grand central station gingen we op zoek voor de avond. Deze avond wilden we namelijk graag naar een stand up comedy club in New York. In onze lonely planet gids stonden een aantal tips. Wij besloten te gaan voor de New York comedy club. Een kleine zaal in de buurt van het central park. Daar aangekomen hebben we kaartjes gereserveerd voor dezelfde avond....daarover dus dadelijk meer. Op de terugweg naar het hotel gingen we nog heel even kijken bij macy’s. Dit is een soort heuvelgalerie, maar dan met 9 verdiepingen. Het duurde dus wel even voordat we daar doorheen waren, en het is hier nadrukkelijk WE, omdat het, misschien tegen verwachting in, niet Mie was die iets gekocht heeft, maar Joep, namelijk nieuwe schoenen (in amerika tegen weggeefprijzen).

Zoals eerder al gezegd hadden we voor de avond kaartjes voor de comedy club. Ondanks dat het een maandagavond was, kwamen er toch redelijk veel mensen opdagen, waaronder een aantal uit Nederland. We hadden ‘s middags nog een kortingsbon gekregen voor die avond, dus wij dachten redelijk goedkoop uit te zijn.... Bij binnenkomst werd ons verteld van het 2 drinks minimum p.p. Nu is dit verder niet zo’n probleem, zij het dat een biertje 10 dollar kost (en tevens het goedkoopste drankje is). Maar dit mocht de pret niet drukken en we hebben ons dan ook echt kostelijk vermaakt. De Amerikanen weten wat stand up comedy is. Van de 5 komedianten, waren er eigenlijk geen slechte bij. Een topavond dus!

Zaterdag 17 juli - Het Vrijheidsbeeld

Nadat de haan zijn werk goed had gedaan, hij was stipt half 7 afgegaan, hebben we ons opgefrist en klaar gemaakt voor vertrek voor onze eerste dag in New York. Het hotel was nog stil en leeg toen wij al volledig gekleed als toeristen, inclusief rugzak, camera en fototoestel vertrokken richting Liberty Park. De plek in New York waar het vrijheidsbeeld en Ellis Island te vinden zijn. Toen we aankwamen waren er al meer mensen op het slimme idee gekomen om de eerste boot richting vrijheidsbeeld te zijn. Hierdoor miste wij deze eerste ferry, maar waren we goed op tijd om 10 minuten later de tweede ferry te nemen naar het vrijheidsbeeld. Op de boot werden er al de nodige foto’s en video’s gemaakt van het, in het echt, toch wel grote beeldje van een vrouw met een fakkel. Op het eiland zelf was behalve het grote beeld, ook het uitzicht over de skyline van Manhatten mooi om te zien. De ene toren is nog hoger dan de andere, die op zijn beurt weer groter is. Maar dit waren ook direct de enige 2 dingen op het eiland die het bezichtigen waard zijn. Daarom hebben we vrij snel alweer de ferry gepakt voor de volgende stop van de dag, Ellis Island. Voor de mensen thuis die denken, waarom gaan Mies en Joep op bezoek bij Ellis. Ellis Island is jarenlang de plaats geweest waar alle immigranten die naar de VS kwamen te horen kregen of ze wel, of geen toegang kregen. Dit gebeurde allemaal in een heel groot gebouw, waar de wachttijden flink konden oplopen. Wat direct opviel in het gebouw op Ellis Island is het feit dat naar onze mening de Amerikanen geen kaas hebben gegeten van het maken van een historisch monument. Zo was er in het gebouw flink veel veranderd qua muren, vloeren, etc. Dit is nog tot daar en toe natuurlijk. Maar wat schetste onze verbazing. Midden in de zaal waar verhalen te vinden waren van immigranten die op Ellis Island geweest waren, was nog een andere tentoonstelling....over BARBIE! Na het bezichtigen van het mooie Ellis Island namen we de ferry terug naar de kant. Toen we daar aan kwamen bleek dat de wachtrijen voor de ferry’s heeeeeeeel lang geworden waren. Onze magen begonnen inmiddels te rammelen. Het vinden van, een normale, maaltijd bleek echter nog niet makkelijk te zijn. Daar waar je doodgegooid wordt met fastfood is het krijgen van een betaalbaar broodje zo goed als onmogelijk in New York. Na een lange zoektocht, toch maar enigszins toegegeven aan het Amerikaanse dieet met een bezoek aan Subway op Wall Street. Vanaf Wall Street konden we de bekende “Bull” die het begin van de straat aangeeft al in al zijn glorie zien staan. Dit was direct een mooi kodakmomentje. Na Wall Street zijn Ground Zero en St. Patricks Cathedral nog bezocht om vanuit daar onze laatste attractie van de dag te bezoeken, de Brooklyn Bridge. Een prachtige brug over de East River en ook nog eens de eerste hangbrug. Aldus de Lonely Planet. In het echt bleek de brug een beetje tegen te vallen. Het was inderdaad een hangbrug, maar zo zijn er wel meer leek ons.... Na dit bezoek zijn we terug gegaan naar het hotel om ons daar op te frissen en klaar te maken om iets lekkers te gaan eten. Ons restaurantje, een kleine Ierse Pub, vonden we snel in de wijk SoHo. Na hier de avond doorgebracht te hebben, hebben we de subway terug gepakt naar het hotel. De volgende dag zou weer om 06:30 AM beginnen.

Vrijdag 16 juli - Dag van vertrek

Na een lekkere laatste nacht in Venlo was het zover. De reis naar “the land of opportunities” kon beginnen. Om half 10 in de ochtend zouden we verzamelen in huize Trienekens om daar naar een kopje koffie richting Dusseldorf te vertrekken. Zo gezegd, zo gedaan en nog voor 11 uur waren we op het vliegveld aangekomen waar we eigenlijk direct konden inchecken om zo van de koffers (waarvan er eentje het label HEAVY kreeg, toch Mies ;)..) verlost te zijn. Toen dit eenmaal gebeurt was hadden we nog tijd om even te ontspannen met Pa en Ma Trienekens, Ma Derckx en Herm onder weer, jaja, het genot van een kopje koffie. Toen het hierna ook tijd werd om de benodigde security checks te ondergaan was het tijd om afscheid te nemen. Dit verliep eigenlijk heel verschillend. Daar waar het Mies wat moeite koste was het voor Joep eigenlijk zoals verwacht....tot over ruim 6 weken. De reis was voor ons gevoel op dit moment echt begonnen. We waren nu voor 6 weken op elkaar aangewezen. Na alle controles en een vlucht van bijna 9 uur waren we er eindelijk, AMERIKA! Daar waar we van te voren verwacht hadden dat het op het vliegveld van New York nog een hele tour zou worden om onze koffer te krijgen, door de douane te komen en richting hotel te vertrekken, verliep dit eigenlijk heel soepeltjes. Toen we aan kwamen lopen zagen we net onze koffers voorbij komen. Toen we ook zonder problemen door de douane kwamen (uit de gescande vingerafdrukken bleek wat wij al wisten...we zijn geen criminelen) hebben we de AIR train gepakt richting New York en hotel. De eerste indrukken die we kregen van de buitenwijken van New York waren niet zo positief. Heel veel oude vervallen huizen en verpauperde wijken. Toen we uit de trein kwamen en eigenlijk direct bij het hotel waren, was dit zeker een gevoel van opluchting. De eerste halte van de tour was gevonden en we konden inchecken en onze spullen droppen. Dit hebben we toen dus ook maar direct gedaan. De kamer bleek ongeveer de grote van een inloopkast (Mie: Postzegelformaat) te zijn, maar gelukkig wel een inloopkast met airco. De rest van de avond hebben we besteed aan het verkennen van de omgeving van het hotel, het kopen van water en het maken van een planning voor de zaterdag.....een zaterdag die vroeg zou gaan beginnen....de haan in de telefoon werd gezet op 6:30!

East- and Westcoast route

De oostkust Route:
Start in New York, met de trein vertrekken we naar Washington en vanuit daar gaan we alle kilometers met de auto maken. We vertrekken eerst noordwaarts richting de Niagra Falls bij de grens van Canada. Vanuit hier rijden we richting Smokey Mountains, waar we de plaatsen Pittsburghs, Charleston en Knoxville on our way down gaan bezoeken. Na de Smokey Mountains wordt de weg vervolgt richting de kust en zakken we af naar Orlando en Miami. Hier zullen de Everglades bezocht worden en natuurlijk Key West. 8 Augustus vliegen we naar de westkust om daar onze reis voort te zetten.




De westkust Route:
LA, het startpunt van de westkust. De westkust route zal de boeken in gaan als de "National Parks Route", want vanuit LA reizen we af naar Yosemite NP (nummer 1). De donkerste plaats in geheel USA, Tonopah, zal bezocht worden, om een blik te werpen op de immense sterrenhemel, om vanuit daar verder te reizen via Death Valley naar Gambler City, Las Vegas. Hier maken we gelijk de oversteek naar National Park nummer 2, The Grand Canyon. De woestijnen worden getrotseerd om Monument Valley te bekijken (nr.3) en verder de rijden naar Bryce Canyon (nr.4). On the way naar de volgende parken, bezoeken we eerst Salt Lake City en de bonneville zoutvlaktes. Volgend op het programma zijn het Grand Teton National Park (nr.5) en Yellowstone NP (nr. 6). Daarna is het back to the coast, richting de Redwood NP's (nr.7). Hier gaan we de hele kust afrijden richting San Francisco, waar natuurlijk Alcatraz bezocht gaat worden. De reis loopt na SF redelijk tegen zijn eind... Via de kust zullen we terug naar LA rijden, om hier 30 augustus weer in het vliegtuig te stappen naar Dusseldorf.

Maar.... zo ver is het nog lang niet! Nog maar 11 dagen en dan gaat de reis pas echt beginnen!

Two more weeks

Het aftellen was al enige tijd eerder begonnen, maar nu komt de reis echt dichtbij. Nog maar 2 weken en dan zitten we in het vliegtuig van Dusseldorf naar New York, waar onze reis van start gaat.

Vanaf vandaag ligt de route eindelijk vast en is alles uitgestippeld! Binnenkort een kaartje met de plaatsen en parken die we gaan bezoeken. For now, the countdown: